ยามเช้า...
ลืมตาขึ้นมาด้วยอาการงัวเงีย...
แดดส่องทะลุช่องหลังคารั่ว...
น่าเบื่อ...
"เช้านี้ต้องไปทำงานอีกแล้ว"
คึดถึงวันวาน.... คืนวันอันแสนเก่า...
ใช่...มันคือรอยผุผังแห่งกาลเวลา...
ที่...
ล่องไหล่มาอย่างแช่มช้า...น่ากลัว!!!
เหตุใดจึงอยากย้อนกลับ...
ทั้งที่เมื่อก่อน...
อยากให้มันพ้นผ่านไปอย่างรวดเร็ว......
หรือเพี่ยงเพราะ
ฯลฯ
หรือเพียงเพราะ...
ตรากตรำทำงานหนัก
จน...
แสนเหหนื่อย...
หรือทนแรงกดดันนานับประการไม่ได้...
ทั้งเพื่อนร่วมงานและผู้บังคับบัญชา...ทั้งเหนื่อยล้าบอบช้ำ...
ฯลฯ
ทุกวัน...
เงยหน้ามองท้องฟ้ากว้าง...
จึงคิดถึงบ้าน...
จึงคิดถึงผองเพื่อน...
จึงคิดถึงวันวาน...
....................
...ท้อ...
25/03/51

ดูหนัง,ฟังเพลง,อ่านหนังสือ,เล่นดนตรี

อำพราง,โหมโรงคลื่นกระทบฝั่ง

Notting Hill

ตีสิบ,ชิงร้อยชิงล้าน,จับเข่าคุย

คือความขลาดเขลา,โลกห้าเหลี่ยม,ผู้สัญจรนิรันดร,
แด่...ดวงจันทราผู้มาเยือน,ภาพฝันแห่งความทรงจำ

ในที่สุด...
บทสรุปของชีวิต
ก็คือ...
การล้มหายตายจาก...