การเดินทางของลูกผู้หญิง วันหนึ่งในเวลา 05.30 น. ของวันที่ 16 กันยายน 2529 เป็นเวลาที่ผู้หญิงคนนึงกำลังเจ็บครรภ์คลอด ด้วยความที่เธอเป็นหญิงชาวไร่ ทำให้ไม่มีปัญญาจ้างรถเข้าเมืองไปคลอดที่โรงบาล เธอจำต้องอาศัยหญิงแก่ใจบุญทำคลอดให้ เธอร้องครวญครางอย่างเจ็บปวด โดยปราศจากกำลังใจจากสามีอันเป็นที่รัก และแล้วเธอก็คลอดเด็กหญิงตัวน้อยออกมาอันเป็นสายใยแห่งรักของเธอ น้ำตาแห่งความยินดี ฉายแววบนใบหน้าของเธอ เธอพูดกับหญิงแก่ผู้ทำคลอดให้เธอทั้งน้ำตาว่า "คอยดูนะ ฉันจะเลี้ยงเด็กคนนี้ให้ดีกว่าชีวิตฉัน ฉันจะส่งเสียให้เค้าเรียนสูงๆ จนสุดความสามารถของฉัน ฉันไม่อยากให้เค้ามามีชีวิตที่ลำบากเหมือนฉันในตอนนี้ ฉันจะรักเค้าให้มากกว่าชีวิตฉัน ฉันให้สัญญา " พอพิมพ์มาถึงตอนนี้ น้ำตาของฉันมันไหลออกมาอาบแก้ม ทำไมฉันถึงร้องไห้น่ะหรอ ? ก็เพราะว่าเด็กหญิงตัวน้อยที่ลืมตามาโลกในวันนั้นก็คือ...ฉัน ในวันนี้ไง วันนี้หนูอยากเขียนข้อความบทนี้ให้แม่ของหนูผู้อยู่ไกล แม่จ๋า... ตอนนี้ลูกเรียนพยาบาลอยู่ไกล..แต่ใจของลูกไม่เคยลืมแม่แม้ว่าวันนี้ลูกได้ทำผิดกับแม่มาหลายครั้ง ลูกอยากบอกว่า ลูก...ขอโทษ ลูกไม่รู้ว่าอนาคตของลูกจะเป็นอย่างไร จะตอบแทนบุญคุณที่แม่ให้กับลูกหมดหรือไม่ในชาตินี้ แต่ลูกอยากบอกว่าลูกจะทำมันให้ดีที่สุด รอดูความสำเร็จของลูกนะแม่...วันนี้ลูกเดินทางมาไกลจนครึ่งทางแล้ว ลูกกำลังรอมัน รอว่าเมื่อไหร่มันจะเต็มทาง...ถึงคำนี้จะไม่ได้ออกจากปากลูกบ่อยนัก แต่ลูกอยากบอกว่า...."โบว์รักแม่นะ"